maandag 13 maart 2017, 11:02

’Erfeniskwestie spleet familie’

Amper twee jaar na het overlijden van mijn vader kregen wij een nieuwe klap te verwerken. Mijn moeder onderging een ingreep in het ziekenhuis, maar ontwaakte vanwege complicaties niet meer uit de narcose.

De begrafenis beleefde ik in een roes. Daarna zaten mijn broer, zus en ik bij de notaris. Mijn moeder had alleen de verdeling van haar sieraden geregeld. Gelukkig had ze ook aan haar kleindochters gedacht.

Veel te snel moest ons ouderlijk huurhuis worden uitgeruimd dat vol stond met leuke, niet kostbare snuisterijen. Mijn broer, zus en ik maakten een schifting tussen de spullen die we naar de kringloopwinkel konden brengen en de zaken die voor ons sentimentele waarde hadden: schilderijen, beeldjes, enzovoorts. Mijn zus stelde voor om die voorlopig bij haar in de garage te zetten.

In die rouwperiode dacht ik lange tijd niet over de opgeslagen spullen na. Maar bij de eerstvolgende verjaardag zag ik in een slaapkamer waar we de jassen neerlegden, een schilderij van mijn ouders aan de muur hangen. Dat vond ik vreemd. We zouden het toch nog over de verdeling hebben?

Nadat ik er later met mijn broer over had gesproken, gingen we bij Anna langs. Zij gedroeg zich merkwaardig. Ze beweerde dat de spullen die zij uit ons ouderlijk huis had meegenomen, door moeder aan haar waren beloofd. Mijn broer en geloofden onze oren niet.

Volgens Anna had moeder in het ziekenhuis uitsluitend over de nalatenschap gepraat. Ik herinner me dat moeder zich vooral druk maakte of ze na de ingreep op tijd zou zijn hersteld om een theatervoorstelling bij te wonen waarop ze zich verheugde. Met mij had ze niet gesproken over wat er moest gebeuren als ze de operatie niet zou overleven. Daar hield niemand rekening mee.

Ik wilde graag een klein schilderij dat mijn moeder ooit tijdens een creatieve cursus had geschilderd en ook mijn broer had wensen. Maar wij kenden Anna niet terug. Zij hield krampachtig aan haar verhaal en aan de spullen vast. Waarom was ze zo hebberig, dacht ze dat de prullaria toch geld waard waren, waarom gunde ze ons geen tastbare herinneringen? We schakelden mijn zwager in, maar zelfs hij kon haar niet op andere gedachten brengen.

Even overwogen mijn broer en ik naar een advocaat te stappen, maar daarmee zou de zaak natuurlijk helemaal escaleren. Hoe moesten we trouwens bewijzen dat Anna’s verhaal niet klopte? Dat zou welles-nietes worden.

Intussen was de spanning te snijden tijdens familieaangelegenheden. Ik besloot, gesteund door mijn man, dat ik Anna niet meer wilde zien. Ik vond de gang van zaken onbegrijpelijk en beledigend. Mijn broer heeft het langer met haar uitgehouden, maar uiteindelijk vond ook hij dat het genoeg was geweest.

In feite heb ik het zetje gegeven waardoor de familie uit elkaar is geklapt. Onze wederzijdse kinderen lijden er ook onder; ze gaan niet meer met elkaar om. Ik heb er spijt van dat het zo moest lopen. Ik heb er veel verdriet van, maar ik kon niet anders.

Lees ook:

’Vrouw verpietert na verhuizing’

’Te onafhankelijk voor relatie’

' Liefde helaas te laat herkend'

'Liegen is mijn tweede natuur'

’Adoptieproblemen onderschat’

 

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal naar vrij@telegraaf.nl

Meer artikelen in Vrij

Zien: kunst van Damon Belanger
11 uur geleden
Toerist weet Parijs weer te vinden
12 uur geleden
Uit & Thuis
13 uur geleden
Hashtag al tien jaar trending op social media
18 uur geleden
Strakke, verleidelijke luxe
1 dag geleden
’Wég met dat heerlijke Netflix’
1 dag geleden
Dit was de zonsverduistering
2 dagen geleden
Eerste keer alleen op de fiets
5 dagen geleden
Ooit weleens een (aansluitende) vlucht gemist?
5 dagen geleden
Ingezonden lezersfoto's (deel 2)
5 dagen geleden