dinsdag 14 maart 2017, 10:43

Tand des tijds

© TMG

Een opgewonden Turkse schreeuwlelijk die hier landjepik probeert te spelen en onze eigen Polderlandse mooipraters die woensdag zoveel mogelijk blauwe stoeltjes willen veroveren op het Binnenhof. Je kunt er dag en nacht mee bezig zijn, maar de boog kan niet altijd gespannen zijn. Daarom zondag de focus maar even verlegd op de fotograficabeurs in Hilversum.

Uitgerekend op de eerste echt mooie dag van het jaar liep ik, met Vlam en mijn fotokameraden Ron en René plus nog zo'n 1200 anderen, binnen in een Hilversumse sporthal. Het zal de diepgewortelde hang naar donkere kamers bij fotografen wel zijn.

Lange rijen tafels met vergane glorie erop en erachter. Want analoge fotografie is weliswaar weer hip, maar op dit soort beurzen zie je toch in meerderheid ouwe jongens rondsnuffelen. Toen Ron opmerkte dat hij een mooie Contax 1 had zien liggen 'verderop bij die ouwe man', waren wij het spoor direct bijster. En dat kwam niet door het aantal aangeboden Contaxen...

Het beursbezoek verliep genoeglijk als altijd. Onze wandelende encyclopedie Ron kuierde van links naar rechts tussen de kramen, om speurend door zijn kleine brilletje, de juiste koopjes te vinden in de stortvloed aan camera's en lenzen. En dat zijn vrijwel altijd exemplaren die er mooi uitzien, maar door de tand des tijds wat liefde behoeven.

En daar komt selfmade reparatiewonder René om de hoek kijken. Want het aantal officiële reparateurs van analoge fotografica is door de jaren heen vrijwel verdampt. Een enkeling buigt zich nog over dure merken als Leica, Hasselblad en Alpa, maar daar durf je met een eenvoudig Jap of Rus niet binnen te stappen. Nog los van het probleem dat alleen het vastpakken van de deurklink daar al duurder is dan het gescoorde koopje.

En dus wordt de tas van René voller en voller gedurende de beurswandeling. Want een vastzittend spanmechanisme, vergaan sluiterdoek, een stroef draaiende diafragmaring of een door schimmels bewoonde lens zijn geen probleem voor hem. Met engelengeduld en doorzettingsvermogen peutert hij alles uit elkaar en krijgt het weer werkend.

Het leuke is dat je – wanneer een lastige reparatie is volbracht – een korte samenvatting in woord en beeld krijgt van de uren of dagen die hij op zolder heeft zitten fröbelen. De ingezette technieken zijn soms onorthodox. Zonder het geheim van de smid prijs te geven, wil ik u één klassieker niet onthouden.

Beschimmeld glas door vocht betekent doorgaans het einde van het werkzame leven van een lens. Maar René stopt het glaasje in een wang en knutselt verder aan iets anders. Speekselenzymen doen hun werk en na een poosje is het glas weer helder. Dat je wel eens een lens inslikt en later uit de pot moet vissen, is all in the game.

Dus de fraaie Start (een jaren '60 Sovjet-spiegelreflex) die ik vlakbij de uitgang vond, wacht nu ook op een tweede leven. In alle rust. Soms zou je opgewonden politici ook zo'n hobby toewensen.

Lees ook:

'Viva Cuba!'

'Nummer 1'

'Lange tenen'

'Aftellen'

Meer artikelen in Vrij

Wat koop je voor €20.000?
17 uur geleden
Landgenoten op vakantie
19 uur geleden
At u King Corn-brood?
19 uur geleden
Nat genieten
1 dag geleden
Rotterdam bruist deze zomer
1 dag geleden
Buitensport voor 'schermjeugd'
19 uur geleden
Posttunnels Londen als museumattractie
1 dag geleden
Ga mee op safari in Sri Lanka
1 dag geleden
Levens in beeld
1 dag geleden
Veiliger rijden dankzij nieuwe app
1 dag geleden